Linda's Antique Sampler - een memory quilt

De afgelopen weken ben ik bezig geweest met het afronden van een project wat mij zeer aan het hart ging: de Antique Sampler van mijn overleden vriendin Linda Zierikzee (naar een patroon van Sue Daley).

In diverse eerdere blogjes is terug te lezen hoe het zo kwam dat dit project bij mij op tafel kwam te liggen. Zie hier het begin in de Vele Handen post van februari 2014 en bijvoorbeeld hier de update over de voortgang met de quiltjes (Linnie Quilts, oktober 2014).

Het begon allemaal met een oproep via Facebook om te kijken wie er mee wilden helpen met het afmaken van een paar projecten van Linda.

Met de groep dames die daarop reageerden zijn de ontbrekende blokjes afgemaakt en bij elkaar gekomen. Eind 2014 was de quilt zo ver dat hij gedubbeld kon worden.

Ik heb de quilt eerst ‘in the ditch’ gestikt rondom de grote blokken en randen. Daarna mocht hij in de ring om met de hand de randen van de kleine blokjes te quilten. En de grote blokken kregen een raster.

En toen kwam het werken aan de quilt in gedrang – er diende zich een ander groot project aan dat geen uitstel duldde. Voor Liset Noorduyn, één van mijn bee-leden en ook iemand die meehielp aan de blokjes voor Linda, mochten we als bee twee quilts maken in de laatste paar maanden dat ze bij ons was. Een bijzonder mooi en intensief traject waar wij ons vol overgave in gestort hebben. En daarna duurde het even voordat ik weer de moed had om de quilt van Linda op te pakken en af te maken.

Tja, dan ervaar je dus duidelijk dat een quilt een echte ‘memory-quilt’ is geworden – Linda had alle stofjes bij elkaar gezocht en wist precies hoe ze alles wilde hebben. Het was echt haar quilt. En na het verliezen van Liset, weer een zeer dierbare quilt-vriendin, kon ik even niet meer bezig zijn met nog zo’n project. Als je dan niet oppast heb je een UFO (Unfinished Object) liggen, waarvan de drempel om weer verder te gaan steeds hoger, en hoger, en hoger wordt…

Ik was al zo ver, ik hoefde alleen nog maar een patroon te verzinnen voor de rand van de quilt. Ik had al bedacht dat ik dat met de machine zou doen en niet met de hand. Maar wat voor patroon dan, en ook iets wat ik zou durven toepassen op die mooie, bijzondere top. Uiteindelijk kwam de uitkomst in februari dit jaar. Ik liet er al iets van zien in mijn vorige blogje (hier). Een soort verentopje zou ik ervan maken. Helemaal free motion, met een paar steunpunten voor de hoogte van de lussen en het midden van de flappen.

Na eerst uitgebreid oefenen op A4tjes, en een proeflap heb ik samen met katertje Tommy de hulplijnen met potlood op de top gezet.

En toen was het quilten maar…

Weer een stap verder! De bies was daarna ook snel aangezet. Vind ik altijd een heerlijk klusje. Volgende stap was wat reparatie werk. Tijdens het maken van de top was duidelijk te zien aan de blokken van Linda zelf dat ze een bloedhekel had aan puntjes. Ik kan niet anders zeggen: Linda vond het maar niets, van die flapjes die je met appliqueren weer ergens onder moest duwen of zo. Op sommige plekken ging het goed, en zie je mooie strakke lijnen. Maar op andere plekken had Linda het anders opgelost: dan knipte ze zo’n flapje gewoon af. Iets te kort meestal, waardoor de stof zich niet altijd meer goed liet vastzetten. Ik heb alle blokjes nagelopen en waar nodig met fraycheck behandeld. Hier een sterretje met een punt die niet lekker meewerkte:

Vervolgens heb ik de quilt in de machine gewassen (ja, met 3 colour catcher doekjes!) en gekeken wat de schade was. Vervolgens heb ik alle puntjes die los waren gekomen opnieuw vastgezet. De fraycheck was lekker zacht geworden, maar heeft verder rafelen wel afgeremd. Dus dat vastzetten ging prima. De Antique Sampler ziet er dus ook gelijk antiekerig uit!

Daarna was het tijd voor wat documentatie. Ik wou voor Peter, Linda’s man, duidelijk aangeven welke blokjes door Linda waren gemaakt, en welke blokjes door andere helpende handen. Dus heb ik een plattegrondje gemaakt van de blokken met bloknummers erin en Linda’s eigen blokken groen gemaakt.

In een boekje heb ik voor Peter alle blokken gefotografeerd en aangegeven wie het blokje had gemaakt.

Zo kan hij altijd terugzien wie ergens aan heeft gewerkt.

Dit heb ik ook deels in het label van de quilt verwerkt en als laatste toegevoegd aan de achterkant (zie foto bovenaan blogje).

Mooiste was om te zien hoe de quilt op z’n plekje is geland. Peter heeft een rails opgehangen precies waar Linda de quilt had bedacht: boven de tafel.

En zo is een zeer dierbaar project ten einde gekomen. Ook namens Peter: enorm bedankt aan alle dames die hier aan hebben meegeholpen!

Mocht je nou ooit tegen zoiets aanlopen, dat je met een groep een project wilt afmaken voor iemand anders, mag je me rustig benaderen voor tips and tricks. Het is heel bijzonder om zo een erfstuk te maken. Ik ben erg blij dat we dit met z'n allen hebben kunnen doen.

Lieve quiltgroeten,

Marjolein

Een quilt van babykleertjes

Twee jaar geleden kreeg ik een Albert Heijn tas vol babykleertjes mee van een vriendin om er een quilt van te maken. Dat gebeurde niet zomaar natuurlijk. Toen ik net begonnen was met quilten, in februari 2011 vroeg Steph al of ik dit voor haar wilde doen. Ze had de kleertjes bewaard in de hoop ooit iemand tegen te komen die kon quilten. Ik vond het veel te spannend om daar zo maar ja op te zeggen, dus gaf aan dat ik eerst wat kennis en ervaring wilde op doen voor ik mij daar aan zou wagen.

In september 2013 was het dan zover. De zak ging mee naar Den Haag. Bij het bekijken van alle kleertjes waren een paar dingen al snel duidelijk: er zat geen enkel stukje gewone katoen tussen, alles was t-shirt of fleece en favoriete kleur was overduidelijk: roze. Om ervoor te zorgen dat de stof beter in vorm zou blijven tijdens het patchen, heb ik ervoor gekozen om overal H180 Vlieseline achter te strijken.

Eerst heb ik de kleertjes verknipt: de halslijn eruit, mouwen los, langs de naden het voor en achterpand vrijmaken en vervolgens streek ik de grotere delen gelijk op Vlieseline. Ik heb steeds stroken Vlieseline genomen van ca 40cm, en daar heb ik de stukken stof als een puzzel opgelegd en steeds gestreken. Daarna heb ik de vormen in rechte lijnen gesneden, zodat ik daarna kon kijken wat voor blok ik ermee kon maken. Ik had al snel bedacht dat ik blokken zoveel mogelijk van 20cm zou maken, en een paar van 15cm (en die dan 4 naast elkaar bijv.).

Zo werkte ik langzaam door. Langzaam, want er kwamen wat andere bijzondere gelegenheidsprojecten tussendoor. Van alles verzamelde ik, een labeltje, strikjes, in één blok kon ik precies de zakjes laten zitten, bij een Winnie de Pooh naaide ik het armsgat dicht en was het blok ook precies groot genoeg voor de quilt. Het aantal blokken groeide langzaam, en rond augustus dit jaar had ik er genoeg.
 

Ik heb het ontwerp op een A4tje gezet, en de blokken verdeeld over m’n design wall. Uiteraard gingen er toen even foto’s heen en weer naar Steph, zodat zij ook kon aangeven of ze nog wilde schuiven. Toen we na het wisselen van 1 blok tevreden waren, heb ik de blokken genummerd, en begon het aan elkaar zetten.
 

Voor de rand, achterkant en bies heb ik zelf stof uitgezocht. Aangezien de rest van de quilt uit kleertjes bestond die al een paar keer gewassen waren, heb ik deze nieuwe stoffen ook eerst gewassen. Ik was bang dat er anders een te groot verschil in krimpen van de stof zou zijn.

Zonder boventransport kun je het echt vergeten om deze dikke, gevarieerde stofjes netjes aan elkaar te krijgen. Rustig aan en op strategische plekken goed spelden dus!
 

En op zo’n persoonlijke quilt moet natuurlijk ook de naam komen van de kleine meid die de kleertjes had aangehad. In eerste instantie dacht ik: doen we in het roze, met een contrast-randje. En om de positie te kunnen bepalen heb ik de letters in kleur geprint en gebruikt om steeds met foto’s te kijken wat een leuke plek zou zijn. Steph gaf toen al snel aan dat het misschien leuker zou zijn om de letters in het blauw te doen. Zo gezegd, zo gedaan. En als je het zo onder elkaar ziet, zie je goed het verschil wat die kleurkeuze doet.
 

 

 

Toen de top zover in elkaar zat, heb ik ‘m even laten keuren voordat ik aan het dubbelen en quilten zou beginnen. Het was snel duidelijk dat Zoë zelf erg tevreden was. En Steph gelukkig ook.

 

Ik had bedacht de quilt met een eenvoudig overall patroon door te quilten, zoveel mogelijk wegblijvend van de applicaties. Al snel kwam ik echter bij verschillende opdrukken die erom schreeuwden om in vorm gequilt te worden. Dus daar kwamen de eerste hartjes en bloemetjes… In het totaal is er dus veel gemeanderd, en op bepaalde vlakken gespeeld met harten en bloemen.

Na het aanzetten van de bies heb ik nog een keer goed gekeken naar alle open vlakken, en vervolgens nog een aantal extra delen toch doorgestikt. De top is erg zwaar door de verschillende stoffen, en toen ik de quilt een paar dagen liet hangen kon ik goed zien waar teveel open ruimte was in verhouding met de rest.
 

De kleurencombinatie van rand, midden, bies en achterkant vind ik erg leuk geworden. Voor de achterkant heb ik een wat stevigere flanel uitgekozen (paars ruitje), omdat de quilt niet bedoeld is om aan de muur te hangen. Zoë mag ‘m op bed. Toen Steph de top had gezien gaf ze toch aan dat ze de quilt wellicht een tijdje wilde ophangen. Ik heb dus ook een tunneltje toegevoegd.
 

 

De licht omstandigheden zijn niet ideaal nu, dus de totaalfoto komt niet super tot z’n recht. Hier is de quilt zoals hij uiteindelijk is geworden.
 

Ik zet vanavond het label op de achterkant vast en dan kan hij naar Steph. Ik ben erg blij met deze Affo!

Hebben jullie ook weleens een memory quilt van babykleertjes of andere kleren gemaakt? Ik hoor graag jullie ervaringen of vragen.

Lieve quiltgroeten,
Marjolein

PS: nog lekker nagenieten van de ATT in Deventer? Hier een link naar de foto's van de geëxposeerde quilts.

Linnie Quilts

Eerder dit jaar heb ik jullie verteld over een project dat na aan mijn hart lag en dat ik heb opgepakt naar aanleiding van het verlies van een dierbare quiltvriendin (als je wilt teruglezen kan dat hier http://quiltersgilde.blogspot.nl/2014/02/vele-handen.html ). Hoog tijd om jullie weer een update te geven van waar we staan.

Ik had toegezegd 3 projecten (af) te maken waar Linda aan was begonnen of plannen voor had zodat haar man niet alleen met een doos mooie lapjes achter zou blijven. Het eerste project was een pineapple quilt van een groep stofjes die Linda zelf al bij elkaar had gezocht. Dat quiltje is inmiddels een AFFO:

Het tweede project ben ik nog niet aan begonnen. Dat wordt een houder voor aan de armleuning van de bank waar de afstandsbedieningen in kunnen worden opgeborgen. Een deel van het patroon heeft de man van mijn vriendin zelf uitgezocht en ook hier hebben we lapjes voor die al door Linda bij elkaar zijn gezocht.

Het project waar het meeste werk in is gaan zitten is de Antique Sampler naar het patroon van Sue Daley. Daar was Linda al aan begonnen en dat was ook het project waar we elkaar hebben leren kennen. Linda had al aardig wat blokken af en had besloten dat ze een aangepast formaat wilde maken zodat de quilt mooi boven de eettafel zou passen.

De nog ontbrekende blokjes heb ik uitgezonden naar de lijst dames die zich hadden aangemeld, en door heel Nederland is daar aan gewerkt. Ik heb een heerlijke periode achter de rug met regelmatig mooie enveloppen terug in de bus met weer een paar blokjes retour. Uiteraard had ik ook een klein feestje gemaakt van het samenstellen van de pakketjes.

Op een gegeven moment had ik genoeg binnen om een eerste selectie op de designwall uit te hangen en een goed overzicht te krijgen. 

Dat was even schrikken – want op dat moment realiseerde ik me dat ik mij had misteld en nog meer blokjes tekort kwam dan ik dacht. Dus gauw weer in de pen en nog wat uitsturen en zelf natuurlijk ook aan de slag met naald en draad.
Uiteraard is er ook weer gezellig een bee geweest waar we samen de rand schulpen hebben uitgezocht op kleur zodat die ook op de achtergrond geappliqueerd konden worden.

En uiteindelijk was het dan zover: alle losse onderdelen voor de top waren binnen. Hoog tijd om de losse onderdelen aan elkaar te zetten. Vanmiddag was de top klaar. Ik ben er erg trots op en alle dames die hebben meegewerkt hebben ook fantastisch werk geleverd. Ik heb Linda’s man alvast een foto gestuurd van hoe ver we zijn. Deze week zal ik de top sandwichen en start ik met quilten. Een eenvoudig raster denk ik, de blokjes spreken zo al genoeg voor zichzelf.

Zeker nu de avonden weer langer worden vind ik het heerlijk om met deze kleuren te werken. Het is zo bijzonder om dit door m’n handen te laten gaan. Bij het vaststikken van de blokken was het ook heel apart om aan de achterkant al die verschillende stijlen van appliqueren te zien. De quilt vertelt zo z’n eigen verhaal.

Zodra hij af is zal ik een volgende update posten.

Lieve quiltgroeten,
Marjolein

Vele handen...

Ik heb best een tijd zitten twijfelen of ik dit project zou gebruiken voor een blogje of niet. Maar nu ik wat verder ben gevorderd kan ik er niet onderuit: quilters zijn fantastische mensen en dat mag gedeeld worden.

 

Eind vorig jaar overleed een lieve quiltvriendin. Ze quiltte nog niet zo lang, en in al het enthousiasme van nieuwe dingen leren en ontdekken was het er nog niet van gekomen om ook een quilt af te maken. Ik had haar leren kennen toen we allebei begonnen aan de Antique Sampler van Sue Daley. Haar plan was om die quilt in een wat aangepaste, kleinere vorm boven de eettafel te hangen, maar nog lang niet alle blokken waren klaar. Al snel vormde zich het plan in mijn hart om die quilt voor haar man af te maken - een mooie herinnering aan het plezier dat ze had in het werken aan de lapjes en de lol die ze had gehad met vele quiltvriendinnen.

 

Gelukkig vond haar man het een heel fijn idee, en spraken we een moment af dat ik de lapjes zou komen ophalen. Wat ik niet verwacht had, is dat hij zich inmiddels helemaal had verdiept in alle quilttijdschriften die zo in de tijd verzameld waren en een aantal bladen open had klaarliggen om mij te laten zien wat voor projecten hem inspireerden. Aan het eind van de middag was het duidelijk dat we het niet bij die ene quilt zouden laten, maar nog 2 andere ideeën tot volbrenging zouden brengen. Mijn vriendin was helemaal verliefd op het Pineapple blok, en had haar man ook beloofd een keertje zo'n afstandbediening organizer te maken voor over de armleuning van de bank. Er waren ook her en der van die mooie groepjes van Fat Quarters ontstaan in haar bakken, en dat maakte het makkelijk om voor die projecten ook een stofarrangementje uit te zoeken dat eer zou doen aan al door haar uitgezochte combinaties.

 

 

Voor dat ik vertrok met die kostbare schat en bijzondere opdracht heb ik nog een ding voorgelegd aan haar man: vind je het goed dat ik er andere mensen bij ga betrekken? Ja, dat was goed. 

Na een eerste oproep via Facebook had ik binnen 3 dagen 16 dames die zich hadden aangemeld om mee te helpen. Overweldigend!! Ik had gedacht op 3-4 mensen uit te komen, maar 16 had ik nooit verwacht. Er reageerden mensen die mijn quiltvriendin ook kenden, of mij en blij waren op deze manier bij te kunnen dragen aan een mooie herinnering. Maar ook mensen die ons nog vreemd waren en geraakt waren door het verhaal en graag wilden meehelpen.

 

 

Nu was het dus zaak om goed uit te werken in wat voor onderdelen de projecten op te breken waren, zodat meerdere mensen er tegelijk aan konden werken. Blokjes tellen die nog afgemaakt moesten worden voor de Sampler, ontwerpje maken voor de Pineapple Quilt - rekening houdend met het stapeltje stof dat daar voor was. En uitvinden wie per post kon bijdragen en wie het leuk zou vinden om langs te komen voor een Bee. Het ontwerp voor de Pineapple Quilt werd door haar man gelukkig direct goedgekeurd: 9 blokken die eenvoudig uit te delen waren.

 

Vorige week heb ik de eerste pakketjes uitgestuurd. En binnen een paar dagen kreeg ik al berichten terug dat de toegestuurde blokjes alweer onderweg terugwaren - en of er nog meer was voor een 2e ronde. Onvoorstelbaar en hartverwarmend!

 

Afgelopen zaterdag hebben we de eerste bee gehad bij mij thuis. Ik vond het best spannend, want er zou ook een dame komen die ik nog helemaal niet kende. En andere deelnemers die elkaar nog nooit ontmoet hadden. Zou het een beetje mixen?

 

 Nou, het mixte fantastisch. Boven verwachting, wat mij betreft. Er is ontzettend veel gepraat, herinneringen opgehaald, en gelachen. Wat ook mooi was: de dame die ons nog vreemd was vroeg heel open: vertel eens wat over je quiltvriendin. Voor wie zijn we dit aan het doen? Dat trok heerlijke verhalen los en het was voor iedereen alsof ze zo zelf binnen zou kunnen lopen. De sfeer was fantastisch en het leek wel alsof we op vleugeltjes draaiden.

 

Ik heb er alle vertrouwen in dat het 3 prachtige projecten gaan worden. Maar bovenal is mij duidelijk geworden: quilters zijn fantastische mensen! Ik zal gaandeweg de vorderingen laten zien - en als het goed is eindigen we dus met 3 schitterende tastbare herinneringen voor haar man.

 

Lieve quiltgroeten,

Marjolein