Ken je dat? Alles klopt, alles past, je legt je lineaal
steeds goed, je spoeltje heeft precies genoeg garen... je zit in je zone.
Anderen noemen dat: flow. Heerlijk vind ik dat.
Er hoort ook zo’n gevoel bij van dat je alles kunt maken wat je wilt, je ziet alleen maar mogelijkheden en je hoeft amper de omschrijvingen te lezen bij een project omdat je al voor je ziet hoe je het wilt uitleggen.
Paar weken geleden had ik zo’n flow in het weekend. Ik had een pakketje gezien met de stofjes om een klein quiltje te maken in herfst tinten en in mijn hoofd gingen die radertjes gelijk van start. ’s-Ochtends had ik bee en legde ik mijn handen op het pakketje. Bij thuiskomst heb ik voor de vorm het tijdschrift dat erbij hoorde nog even doorgebladerd maar al snel lagen de stofjes op de snijmat en ging ik los.
Er hoort ook zo’n gevoel bij van dat je alles kunt maken wat je wilt, je ziet alleen maar mogelijkheden en je hoeft amper de omschrijvingen te lezen bij een project omdat je al voor je ziet hoe je het wilt uitleggen.
Paar weken geleden had ik zo’n flow in het weekend. Ik had een pakketje gezien met de stofjes om een klein quiltje te maken in herfst tinten en in mijn hoofd gingen die radertjes gelijk van start. ’s-Ochtends had ik bee en legde ik mijn handen op het pakketje. Bij thuiskomst heb ik voor de vorm het tijdschrift dat erbij hoorde nog even doorgebladerd maar al snel lagen de stofjes op de snijmat en ging ik los.
Strijken, meten, snijden, alles netjes bij elkaar gelegd en toen het gas erop bij de naaimachine. En alles ging in een keer goed. Voor ik het wist zaten de 3 churn dash blokken in elkaar en daarna de ondergrond voor de rest van het paneel.
Uiteraard waren er de gebruikelijke onderbrekingen: kater Tommy, hapje eten. Maar de volgende dag hing het paneel klaar en waren alle onderdelen geappliqueerd. En dan kijk je op en is het ineens zondagavond: het weekend was omgevlogen, maar wat heerlijk om in zo’n vliegend tempo door zo’n projectje heen te werken.
Natuurlijk maak ik ook vaak genoeg mee dat dingen niet goed gaan: dat je garen breekt op een niet handig moment, of dat je dat rolmes heen en weer beweegt en al uit je ooghoek ziet dat je lineaal toch net niet goed ligt. Vanmiddag had ik zo’n momentje: bij een snelle top ook ‘even’ de randen uitgerekend en afgesneden. Maar soms is rekenen niet goed en moet je juist extra meten... Rekenen in centimeters en naaien met een kwart inch voetje, tja, dan kun je wachten op de verschillen. Uiteraard waren de randen ook iets te kort in plaats van te lang.
Ach, dan is die hobby ook heel vergevingsgezind. We noemen het niet voor niets
patchwork. Dan maar een extra strookje erbij als ‘accent’. Zie je niks meer van
later, toch? Wordt het een quilt met een verhaal erbij. En zo heb ik ze eigenlijk het liefst.
Veel plezier met jullie eigen projecten en veel ‘flow’ toegewenst,
groeten,
Marjolein
